Another Place van Moths of the Moon 10"

Details

Fans van cult-linkse experimentele muzikanten Pram zijn misschien nieuwsgierig naar andere projecten waar de muzikanten van het collectief aan hebben gewerkt tussen elk langverwacht album. Een stukje van de puzzel wordt onthuld met de eerste release van Moths of the Moon, met Prams multi-instrumentalisten Sam Owen en Max Simpson. De prachtige mini-LP 'Another Place' levert zes perfect geconstrueerde muzikale vignetten die door middel van geluid, sfeer en stem aan elkaar zijn geregen.

Net als Pram heeft de muziek van The Moths een filmische kwaliteit, die vreemde scènes oproept uit een wereld die erg lijkt op, maar verontrustend afwijkt van, de onze.

Voortkomend uit het surrealistische limbo van een jaar waarin de wereld vertraagde en schokte, vonden de Moths hun methode van intense focus en isolatie kort en vreemd in harmonie met een heruitgevonden landschap. De plaat is een studie in minutieuze aandacht voor detail, een verweving van melodie en

textuur, ritme en contrapunt, en toch voelen de zich ontvouwende liedjes moeiteloos compleet aan alsof ze uit een andere dimensie komen. Terwijl een roman of een langdurige LP zou kunnen dwalen, heeft Another Place de kracht van een bundel korte verhalen - denk aan Jean Rhys, Carson McCullers, Patricia

Highsmith en Shirley Jackson - vrouwen die de donkere kant van het leven verkenden en die vaak

troost vonden aan het einde van een glas.

Hier zijn liedjes om je te vergezellen in vreemde overpeinzingen, met de meeslependheid van een korte film van Maya Deren. Net als bij Pram is er een popgevoeligheid, maar getemperd door het onrustige en slaperige. De muziek beslaat het donkerdere, meer spookachtige, fragiele uiteinde van Prams spectrum met muziekdozen, viool, speelgoedaccordeon, houtblokken, tapeloops en etherische zang. De wereld drijft in en uit, een Musique Concrète van met stoom gevulde cafés, korte golfradio en onderwateropnames.

Girl Without A Face roept 1930s Hollywood-horror op en vouwt de tijd in zichzelf om de bovennatuurlijke singulariteit van 1970s kindertelevisie te ontmoeten. Het nummer channelt Catherine Storrs verontrustende roman voor jongeren Marianne Dreams en bewoont de liminaliteit tussen waken en slapen, droom en werkelijkheid waar monolieten menselijke kwaliteiten aannemen en mensen gevangen raken tussen potloodlijnen. Kijk door de gaten voorbij de poort, ze kijken terug en wachten en wachten.

Rainy Day zweeft met zijn weemoedige zang, weelderige fluit en Melodica-refreinen met een lichtheid die de geïmpliceerde bewering dat alles niet is wat het lijkt, logenstraft. Net als de tienjarige detective in Cathrine O'Flynns in Birmingham gesitueerde roman What Was Lost, observeert de verteller haar omgeving met de naïviteit en het inzicht van de kindertijd. Het comfort van het zoeken van beschutting tegen de regen in een met stoom gevuld café met Formica-tafels en linoleumvloeren wordt getemperd door de aanwezigheid van het meisje met moordenaarsogen - Laat ze je geen suikerklontjes laten stelen...

Falling Up slaat een heel andere weg in, elliptisch dwalend naar Oost-Europese zwart-wit arthouse korte films. Twee piano's dansen om elkaar heen in een voorzichtige dans, over het getokkelde ritme van een kapotte Chinese citer gevonden in een container en geschonken aan de Moths door hun Tai Chi-leraar. Een spookachtige stem zweeft over de gebeurtenissen, doorschijnend en klaar om te verdwijnen in een vleugje damp.

Santa Clara komt langzaam tevoorschijn uit de witte ruis van draadloze statische elektriciteit, het gezoem van elektriciteitsstations en het gesis en geknetter van bovengrondse stroomkabels, met een toetsenbord gemaakt van ijspegels. Er is een broze kwetsbaarheid in het nummer, de stille intimiteit van de zang een contrast met de detaillering van een uiteenlopende lijst, een mes, een boot, een pop in petticoats, een geweer, een radio. Hier is dan de kaart van een leven, uiteindelijk een willekeurige verzameling artefacten, hoe buitengewoon de reis ook is. Er is hier een nivellering maar ook een tederheid in de laatste regels - een plek om je botten te laten rusten.

The Undertow roept met zijn glockenspiel, omgekeerd speelgoedorgel en kinderlijke zang herinneringen op aan publieke voorlichtingsfilms uit de tijd dat zulke dingen bedoeld waren om angst aan te jagen. Er is een ondergrondse wereld met een zweem van dreiging die loert onder het zonovergoten oppervlak van mooie keyboardmelodieën. Het heeft geen gezicht. Wees bang.

The Cutting Season is pure Hammer Horror. Het percussieve nummer zou zomaar het geluid kunnen zijn van een lichaam dat in kettingen over een pas geploegd veld wordt gesleept. Een zilveren stem stijgt op om neer te strijken in kathedraalbalken, terwijl beneden mannen- en vrouwenkoren in processie lopen, brandende fakkels omhoog, Hildegard von Bingen die het offerritueel voorbereidt.